Naar de inhoud
Menu

Vertaling nog na te lezen. Deze pagina is een vertaling van het Franse origineel, dat de referentie blijft. Lees de Franse versie

Het Claude Martin-laboratorium

De archieven laten spreken

De documenten van Claude Martin op één site samenbrengen, ze met elkaar verbinden en laten herlezen door een kunstmatige intelligentie: een nieuwe aanpak om, voortbouwend op zijn werk, te ontdekken wat zijn archieven nog niet vertelden.

De aanpak

Verzamelen, verbinden, laten spreken

Claude Martin bracht zijn leven door met het overschrijven van akten en het volgen van de families uit Clairac die door de herroeping van het Edict van Nantes werden verstrooid. Zijn lijsten en aantekeningen bevatten veel meer dan hij ooit publiceerde. Dit laboratorium zet ze aan het werk.

  • Verzamelen

    De documenten van Claude Martin op één plek samenbrengen — zijn lijsten van emigranten, zijn aantekeningen uit de registers van Frankfurt, Londen of Dublin, zijn artikelen — en de documenten over hem.

  • Verbinden

    Deze documenten met elkaar verbinden: elke persoon, familie, plaats, gebeurtenis en bron wordt een punt in één netwerk, dat al werkt in het archief en op de kaart van de site.

  • Laten lezen en vergelijken

    Dit materiaal toevertrouwen aan een kunstmatige intelligentie, Claude, ontwikkeld door het bedrijf Anthropic — een voornaam die het, puur toevallig, deelt met Claude Martin. Ze leest, vergelijkt met openbare bronnen en stelt nieuwe sporen voor.

Methode

De AI stelt voor, mensen controleren

  • Elk spoor vermeldt zijn bronnen: het document van Claude Martin waar het van uitgaat, en de geraadpleegde externe bronnen (online registers, archiefdatabanken, boeken), met de datum van raadpleging.
  • Niets wordt verzonnen: een spoor wordt nooit als feit gepresenteerd. Tegenstrijdigheden tussen bronnen worden gemeld, niet beslecht.
  • Mensen controleren: de familie, de Société des amis de Clairac, historici en archiefdiensten bevestigen of verwerpen elk spoor.
  • Privédocumenten blijven privé, en er wordt geen informatie over levende personen gezocht of gepubliceerd.

Het gebruikte model

Het onderzoek wordt gevoerd met Claude Opus 5.5 (Medium), een model voor kunstmatige intelligentie ontwikkeld door het bedrijf Anthropic. Hier onderzoekt Claude Claude: geen familieband, maar wel een sterke gelijkenis.

Wat dit onderzoek heeft gevergd

Tokens gebruikt door de onderzoeksrondes van de autonome modus
166 370 620
waarvan herlezing van gecachte context
160 069 958
waarvan tekst geproduceerd door het model
1 127 587
Getelde onderzoeksrondes
40
Datum van de berekening (UTC)

Een schatting op basis van de uitvoeringslogboeken van Claude Code op de server van het project: elk antwoord van het model vermeldt de gelezen en geproduceerde tokens. Werksessies met Sylvain, waarin het laboratorium maar een deel van het werk is, worden niet meegeteld: ze zijn niet afzonderlijk meetbaar. Het cijfer wordt na elke onderzoeksronde opnieuw berekend.

Wat de statussen betekenen

  • Bevestigd: een akte of primaire bron zegt het uitdrukkelijk.
  • Waarschijnlijk: meerdere onafhankelijke aanwijzingen stemmen overeen, zonder rechtstreeks bewijs.
  • Hypothese: een aannemelijk verband dat nog bewezen moet worden.
  • Verworpen: een bron spreekt het spoor tegen.
Samenvatting

Wat de archieven ons hebben geleerd

  • Bevestigd

    Ten minste 261 vertrekken uit Clairac na 1685, naam voor naam, tegenover 3 274 protestanten die bleven en zich in 1699 bekeerden: ten minste 7,4 % van de gemeenschap vertrok (ongeveer 10 % volgens Claude Martin, een kwart voor heel Frankrijk).

    De Vlucht in cijfers

  • Bevestigd

    36 door de ballingschap in tweeën gesplitste families zijn gedocumenteerd, waarvan 30 bevestigd: 45 personen die bleven en 50 die vertrokken worden genoemd.

    Wie bleven

  • Bevestigd

    31 van deze families zijn gedocumenteerd dankzij de akten die Claude Martin noteerde of aanhaalde; 37 van de vertrokkenen staan ook op zijn lijst van emigranten.

    Wie bleven

  • Bevestigd

    87 verbanden verbinden 74 families uit Clairac in ballingschap — huwelijken, peetouders, getuigen, samen vertrokken —, waarvan 49 bevestigd.

    De netwerken van het vertrek

  • Bevestigd

    In Frankfurt trekken de mensen uit Clairac door in kleine groepen van drie tot vijf, komend uit Lausanne en samen verder naar Holland (1686-1688), volgens de door Claude Martin doorgenomen registers.

    De netwerken van het vertrek

  • Bevestigd

    Twee geslachtslijnen zijn tot in de moderne tijd te volgen: die van de Fauquiers, die haar naam gaf aan een county in Virginia (1759), en die van de Dutilhs, die een familiestichting oprichtten (1962).

    De geslachtslijnen

  • Hypothese

    De Canadese bierbrouwers Labatt zouden afstammen van een André Labat die zich in Portarlington (Ierland) vestigde: de familietraditie laat hem uit „Claret” komen, en geen document verbindt hem met Clairac.

    De geslachtslijnen

  • Bevestigd

    Het werk van Claude Martin heeft een internationale uitstraling: het wordt aangehaald door historici van hugenoots Ierland, Frans Louisiana, de Waldenzische kolonies in Duitsland en de wijn van Aquitanië.

    Zij citeerden Claude Martin

  • Hypothese

    De familie Pegues uit South Carolina, in wier huis in 1781 een uitwisseling van krijgsgevangenen uit de Onafhankelijkheidsoorlog werd ondertekend, zou uit Clairac afkomstig zijn: dat is de hypothese van Glenys, afstammelinge van de Pegus; geen enkel openbaar document bewijst het.

    De fiche Pegues

  • Waarschijnlijk

    Claude Martin bestudeerde ook de adellijke glasblazers uit de Ariège, de familie van zijn moeder: de bibliotheek van de SHPF bewaart zijn dossier met aantekeningen over de familie de Grenier, van 1610 tot de 20e eeuw, waaruit ook het verhaal komt van Marguerite de Grenier Latour en predikant Pierre Peiret, die in 1704 in New York overleed.

    Het dossier de Grenier

  • Bevestigd

    Alle 274 regels van de lijst van emigranten zijn bestudeerd: 181 fiches, waarvan 101 sporen bevestigd door een bron.

    De fiches van het lab

Nieuw onderzoek

Wie bleven

Claude Martin bracht in kaart wie vertrok. Zijn aantekeningen uit de akten van de notarissen van Clairac tonen ook wie bleef: in tweeën gesplitste families, een moeder in Clairac, een zoon buiten het koninkrijk.

Gedocumenteerde gesplitste families
36
Genoemde personen die bleven
45

Wie bleven

Nieuw onderzoek

Netwerken en geslachtslijnen

Wie vertrok met wie, en waarheen? De huwelijken, peetouders, getuigen en konvooien die Claude Martin noteerde en het lab terugvond, tekenen familieroutes. En wat werd er van deze families? Enkele geslachtslijnen zijn tot in de moderne tijd te volgen.

Families verbonden door een document
74
Gedocumenteerde verbanden
87
Gevolgde geslachtslijnen
4

De netwerken van het vertrek De geslachtslijnen

Eerste sporen

Wat de archieven beginnen te vertellen

Namen uit de lijst van emigranten die al onderzocht zijn
274 / 274

De getypte lijst van Claude Martin telt 274 regels, volgens zijn eigen overzicht 261 personen. Het onderzoek gaat door, naam voor naam; de teller loopt op met elk nieuw spoor.

  • Bevestigd

    Audebez: twee keer een Jean uit Clairac getrouwd in Rotterdam

    De lijst van Claude Martin telt vijf Audebez die naar Holland vertrokken. De registers van de Waalse kerk in Rotterdam bevatten twee huwelijken van een Jean Audebez « geboren in Clairac », in 1762 en in 1786; bij de doop van 1786 is de eerste de oom van het kind. Deze vertrekken vonden lang na de herroeping van het Edict van Nantes (1685) plaats.

    Onderzochte namen uit de lijst
    5
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Balguerie: de aantekeningen van Claude Martin teruggevonden in Amsterdam

    Claude Martin noteerde „Balguerie Pierre, getrouwd in Amsterdam 1708”. De ondertrouw bestaat inderdaad, van 20 januari 1708; Moïse en Daniel Balguerie, andere namen uit zijn lijst, zijn er koopman. En de databank van de opvarenden van de VOC onthult een Jean Isaac „Balquerij”, uit „Clerac”, die in 1732 naar Batavia vertrok. De scans van de ondertrouwakten zeggen meer: Pierre (1708) en Daniel (1711) komen allebei „van Clairac”, hun vaders wonen er nog, en zij trouwen met twee dochters van Florentin Dureau; Daniel belandde na 1737 in Utrecht, zoals Claude had genoteerd.

    Onderzochte namen uit de lijst
    8
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Barbe: Abel, koopman ‘van Clairac’ in Amsterdam

    De lijst van Claude Martin zegt niet waar Abel Barbe heen ging; hij vond alleen een spoor van hem in Clairac, in het testament van zijn moeder (1695), dat zijn erfdeel regelt voor het geval hij in het koninkrijk terugkeert. De Amsterdamse registers vinden hem terug: in juli 1689 laat ‘Abel Barbe van Clairac’, koopman van 29 jaar, er zijn ondertrouw inschrijven, bijgestaan door zijn oom; zijn vader leeft nog in Frankrijk. Al in 1684 handelt hij er in brandewijn.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Bonnemayre: Antoine, uit Lafitte, getrouwd in Dublin

    De lijst van Claude Martin stuurt Antoine Bonnemayre naar Holland, maar zijn eigen aantekeningen vinden hem terug in Dublin. Het register van de Franse kerk in Peter Street bevestigt dat: op 4 februari 1728 trouwt Antoine Bonnemayre, „geboren in La Fitte, rechtsgebied Clairac”, er met Marthe Lalane uit Nérac. In mei 1729 wordt hun dochter Marie gedoopt; haar peter, Jean Villebois, is eveneens een Clairacees van de lijst.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Borderie: een drogist op weg naar Holland, een jongeman in Dublin

    Claude Martin noteerde twee Borderies uit Clairac. Moyse, drogist, wordt in mei 1688 in Frankfurt ondersteund (datum uit het uittreksel van Claude, na te gaan in het oorspronkelijke register) en trekt verder naar Holland, waar zijn spoor nog gevonden moet worden. Jaques is in Dublin: het register van de Franse kerk in Lucy Lane toont hem op 25 december 1719, „ongeveer tweeëntwintig jaar oud, uit de stad Clerac”, terugkerend tot het protestantse geloof nadat hij lang als katholiek in Frankrijk had geleefd.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Boudon: Daniel, „geboren in Clerac”, getrouwd in Rotterdam

    Claude Martin had een Daniel Boudon genoteerd in Frankfurt (1688), in Bremen (1691) en daarna in Rotterdam (1729). De registers van de Waalse Kerk in Rotterdam bevestigen de aanwezigheid van een Daniel Boudon „geboren in Clerac”: hij trouwt daar in januari 1737 met Anne Guedon, geboren in Rotterdam, en het paar laat er tot 1757 kinderen dopen. Hij is waarschijnlijk niet de vluchteling van 1688, maar misschien diens zoon.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Boussac: een sergewever op weg naar Holland, een dochter die „vertrokken” was

    In Frankfurt noteerde Claude Martin Jean Boussac, sergewever, een van de vijf mannen „uit Clérac in Agenois” die in 1687 naar Holland vertrokken. In Clairac noteerde hij ook het testament van Anne Mansé, weduwe van Pierre Boussac (1691): haar dochter Marthe „is vertrokken”, al vijf of zes jaar, en zij verklaart haar onwaardig om te erven. Wat er van Jean en Marthe is geworden, is nog niet bekend.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Brinihol: David genaturaliseerd in Engeland, Germaine de Loches getrouwd in Rotterdam

    Claude Martin noteerde David Brinihol als „genaturaliseerd in Engeland in 1707”: de naturalisatiewet, uitgegeven door de Huguenot Society, noemt hem inderdaad zoon van Étienne en Jeanne, geboren in Clairac (april 1707). Hij noteerde ook „Germaine de Loches, dochter van de predikant (mevrouw Brinihol)”: de registers van de Waalse kerk in Rotterdam tonen haar huwelijk in december 1713 met Jean Brinihol, geboren in La Parade, bij Clairac, koopman in Rotterdam, overleden in 1739.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Brouchequin: Paul, kleermaker uit Clairac, van Frankfurt naar Londen en Rotterdam

    Claude Martin noteerde dat Paul Brouchequin naar Holland was vertrokken en Pierre naar Londen. In zijn aantekeningen uit de registers van Frankfurt had hij zelf „Paul Brousseguin, tailleur, de Clairac” (kleermaker, uit Clairac) genoteerd, vlak voor Jean Pigos, verver: het vertrek van Paul staat dus vast. Het oorspronkelijke register, bewaard in het Institut für Stadtgeschichte in Frankfurt (document toegezonden door Glenys Bolland), dateert deze steun op 2 juli 1688: de twee mannen, uit Clairac gekomen, krijgen elk een gulden en gaan naar Holland, met een attest van Lausanne van 15 juni. De 10 mei 1688 in de aantekening van Claude is waarschijnlijk een vergissing bij het overschrijven. Volgens fiches van de Base de données du Refuge huguenot, gemeld door Glenys en die wij niet hebben kunnen nalezen, trekt Paul in juni 1688 ook door Genève, La Neuveville en Schaffhausen. We vinden hem terug als kleermaker in Londen, waar zijn zoon Charles in 1702 wordt gedoopt (moeder: Marie Madelene Pommies), en daarna in Rotterdam, waar Ester (1705) en Marie (1707) worden geboren, met als getuige een Loches, een familie uit Clairac. Een Pierre Brochequin, in 1708 in Amsterdam getrouwd, bij wie Paul in 1709 getuige is, is ongetwijfeld een familielid: het verband moet nog worden bewezen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Brustis: een familie uit Clairac in Rotterdam en Dublin

    Claude Martin had Moyse Brustis genoteerd als „buiten het koninkrijk vertrokken” (notariële akte van 1691) en als in 1688 te Frankfurt ondersteund (datum uit het uittreksel van Claude, na te gaan in het oorspronkelijke register). De registers van de Waalse Kerk in Rotterdam vinden hem terug: in 1698 trouwt Moyse Brustis, „geboren te Clairac in Guyenne”, daar. Daniel (1703) en Marie Brustis (1708), eveneens „geboren te Clairac”, trouwen er op hun beurt. In Dublin sluit een Jaques Brusty, „afkomstig uit Clairac”, zich in 1728 aan bij de Franse Kerk.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Carmentrand: een man uit Clairac sluit zich aan bij de Franse Kerk in Dublin (1727)

    Claude Martin had de „reconnaissance” (schuldbelijdenis) van Jean Carmentran in Dublin genoteerd. De gedrukte registers van de kerk in Peter Street bevestigen die: op 24 september 1727 wordt „Jean Carmantran, afkomstig uit Clerac in Guienne”, die „verscheidene keren de mis had bijgewoond”, in de Gereformeerde Kerk opgenomen. Rond 1770 wonen er nog Carmentrans in Dublin.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Caubet: Daniel ‘van Clairac’ trouwt in Amsterdam (1690)

    Claude Martin had een Daniel Caubet in Amsterdam genoteerd, en in Clairac een akkoord uit 1690 gevonden over de goederen van Daniel Caubet en zijn moeder, die ‘het koninkrijk verlaten’ hadden. Het Amsterdamse ondertrouwregister bevestigt zijn aanwezigheid: op 29 april 1690 gaat ‘Daniel Caubet van Clairac’ in ondertrouw met Rachel Manbour, van Amsterdam. Het echtpaar liet tussen 1691 en 1710 ten minste zes kinderen dopen in de Waalse Kerk.

    Onderzochte namen uit de lijst
    5
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Cazaux: twee ‘gevluchte’ broers teruggevonden in Rotterdam?

    Claude Martin had het testament van Marie Dumaignon (1692) genoteerd, waarin staat dat haar zonen Jean en Pierre Cazaux ‘het koninkrijk hadden verlaten’, en hij had een Pierre Cazaux in Frankfurt gevonden, op weg naar Holland. In de Waalse kerk van Rotterdam trouwt op 8 maart 1693 een Jean Cazaux, ‘geboren te Clerac in Guyenne’; een Pierre Cazaux is getuige bij de doop van zijn eerste dochter in 1694. Het zijn zeer waarschijnlijk de twee broers, wat nog bewezen moet worden.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Chappelou: Jacob, bakker ‘van Clerac’ in Amsterdam

    Claude Martin had Jacob Chapelou genoteerd, ‘23 jaar oud, uit Clairac’, in 1685 opgenomen in de Franse kerk van de Savoy in Londen. Vijf jaar later gaat een ‘Jacob Chapellou van Clerac’, bakker, in Amsterdam in ondertrouw met Marguerite Jallet uit Montpellier, bijgestaan door predikant Jean Loches uit Rotterdam, zijn verwant; hij heeft er een bakkerij. In 1703 trouwt daar ook Judith Chapelou, ‘van Clerac’, de andere naam op de lijst.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Chastel: Moyse, ‘de Clerac’, in 1700 opgenomen in Londen

    Claude Martin had Moïse Chastel genoteerd, ‘23 jaar oud, uit Clairac’, op 9 juni 1700 opgenomen in de Franse kerk van de Savoy in Londen. De gedrukte uitgave van het register door de Huguenot Society bevestigt het: ‘Chastel, Moyse : de Clerac : 23 ans’. Hij werd rond 1677 geboren en was ongeveer acht jaar oud bij de herroeping van het Edict van Nantes. Hoe het hem verder verging, moet nog worden gevonden.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Chaudruc: Jeanne, ‘geboren te Clerac’, in 1744 getrouwd in Rotterdam

    Claude Martin had Pierre Chaudruc in 1710 in Landau in de Palts gevonden. Een generatie later schrijft het register van de Waalse kerk van Rotterdam op 9 februari 1744 het huwelijk in van Jeanne Chaudrue, ‘geboren te Clerac’, met Henry Bruier, geboren te Sedan; tot 1758 worden er zeven kinderen gedoopt. Het verband tussen Pierre en Jeanne moet nog worden aangetoond, maar de akte laat zien dat er halverwege de achttiende eeuw nog steeds mensen uit Clairac vertrokken.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Choppis: Marie, ‘de Clerac’, in 1710 getrouwd in Dublin

    Claude Martin had in de registers van Dublin het huwelijk gevonden van Marie Chopis, dochter van Pierre en Susanne Dumer, uit Clairac, met André de l’Or, hoedenmaker uit de Languedoc, op 23 juli 1710. Beide door de Huguenot Society gedrukte registers bevestigen het: ‘Made. Chapis, de Clerac en Guyenne’ in St Patrick, ‘Marie Choppy, fille de Pierre Choppy et de Susane Dumer de Clerac’ in de huwelijksafkondigingen van Wood Street. Haar man was waarschijnlijk weduwnaar, vader van drie jonge kinderen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Coignon: een familie uit Clairac in Rotterdam (1728-1753)

    Claude Martin had Jean en Paul Coignon genoteerd, „poorters van Rotterdam in 1728”. De registers van de Waalse Kerk in Rotterdam bevestigen de aanwezigheid van de familie: Paul Coignon, „geboren te Clerac”, trouwde er in 1748, en Étienne Coignon, eveneens geboren in Clairac, in 1747 en opnieuw in 1753. Een Jean Coignon overleed er in 1739 en liet vier meerderjarige kinderen na. Het precieze verband tussen deze personen en de poorters van 1728 moet nog worden vastgesteld.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Constant: Étienne, „geboren te Clerac”, getrouwd in Rotterdam in 1714

    Claude Martin had genoteerd: „CONSTANT Etienne getrouwd in Rotterdam in 1714”. Het trouwregister van de Waalse Kerk in Rotterdam bevestigt dit: op 25 november 1714 trouwde Étienne Constant, „geboren te Clerac in Guyenne”, er met Marie Leger, geboren in Dieppe. Een naamgenoot uit een andere plaats in Guyenne was er in 1705 getrouwd.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Coudere: twee zussen uit Clairac getrouwd in Dublin (1701-1702)

    Claude Martin had twee dochters van Jean Coudere en Jeanne Alegre, uit Clairac, gevonden die in Dublin trouwden. De gedrukte registers van de Franse kerk van St. Patrick bevestigen dit: Jeanne trouwde er op 6 augustus 1701 met Pierre Jougla, eveneens uit Clairac; Anne trouwde op 28 april 1702 met Isaac Duval de Massabeau, uit de Agenais, en liet in 1704 en 1705 twee zonen dopen. In 1719 werd Elizabeth Coudert, „uit de stad Clérac”, opgenomen in de kerk van Peter Street.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Debals: Pierre, ‘geboren te Clerac’, getrouwd in Rotterdam (1747, 1754)

    De lijst van Claude Martin noemt een André Debals, zonder bestemming. De familienaam duikt halverwege de 18e eeuw weer op in de Waalse Kerk van Rotterdam: Pierre Debals, geboren te ‘Clerac’, trouwt er in 1747 met Marie Crebessac, eveneens uit Clairac, en in 1754 met Judie Marguerite Dillian, ‘van Clerac’. Het verband met André moet nog worden aangetoond.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Denis: Jean, “geboren te Clairac”, getrouwd in Rotterdam (1700); Pierre in Dublin

    De lijst van Claude Martin plaatst Jean Denis in Holland en Pierre Denis in Ierland. De index van de Waalse Kerk van Rotterdam toont Jean Denis, “geboren te Clairac”, die in 1700 trouwde met Marie Hollaer uit Nantes; predikant Jean Loches en Germaine de Loches, uit een familie van Clairac, waren getuigen bij de dopen van hun kinderen. In Dublin bevestigen de gedrukte registers Pierre Denis als getuige bij huwelijken van Clairacezen (1701-1702) en als peter van kinderen Penettes, volgens Claude Martin zijn verwanten.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Dubosc: Jacob, “geboren te Clairac”, genaturaliseerd in Engeland (1713); Alexandre, chirurgijn, in Amsterdam

    De lijst van Claude Martin noemt drie Dubosc: Jacob (Frankfurt, daarna Engeland), Alexandre en Noé (Zwitserland). Claude had genoteerd dat Jacob in 1687 met drie andere mannen uit Clairac door Frankfurt trok, en daarna zijn Engelse naturalisatie. De gedrukte uitgave van de naturalisaties bevestigt het: in 1713 naturaliseerde een wet “Jacob Dubosc, zoon van Moses en Elizabeth, geboren te Clarac”. Alexandre, een chirurgijn “uit Clérac” die in 1702 vanuit Genève door Frankfurt kwam, is waarschijnlijk de Alexandre du Bosc “van Laparade”, een naburig dorp, die in 1716 in de Waalse kerk van Amsterdam trouwde.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Dugars: Jean, al in 1690 ‘voortvluchtig’ uit Clairac, in 1708 getrouwd in Londen

    Twee testamenten die Claude Martin noteerde (1690, 1692) noemen Jean Dugars, zoon van Paul, ‘buiten het Koninkrijk’ en daarna ‘voortvluchtig’. Claude vond hem terug in Londen: een Jean Dugar ‘uit Clairac’ liet er in 1696 een kind dopen, en Jean Dugar, ‘geboren te Clérac’, trouwde op 10 april 1708 met Marie Hotot uit Le Havre. Een ‘John Dugars’ legde in 1709 de eed voor de Engelse naturalisatie af: waarschijnlijk dezelfde man. Claudes lijst vermeldt ook een verblijf in Genève in 1701, dat nog moet worden nagegaan.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Dutilh: van Clairac naar Amsterdam en Rotterdam

    De lijst van Claude Martin telt vijf Dutilhs, vertrokken naar Frankfurt, Duitsland of Holland. Twee akten bevestigen dit: in Amsterdam noemt de ondertrouwakte van 25 april 1698 „Pierre Dutilh van Clairac”, koopman, vader van Abel Pierre (1717); in Rotterdam trouwt een Jacques Dutilh, geboren te „Clerac”, in 1721 in de Waalse Kerk, zoals Claude had genoteerd. Deze Jacques is waarschijnlijk een andere man dan de knopenmaker die in 1686 in Frankfurt werd ondersteund. De doop van een dochter van Pierre, in 1703, noemt haar grootvader, „Moyse du Tilh” (Stadsarchief Amsterdam, dopen van de Waalse Kerk, DTB 133, f° 117); in 1743 toont een Amsterdamse akte aan dat de Dutilhs van Amsterdam en Rotterdam verwant waren.

    Onderzochte namen uit de lijst
    5
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Duval de Massabeau: Isaac, koopman in Dublin, echtgenoot van Anne Coudere uit Clairac

    De lijst van Claude Martin noemt Isaac Duval de Massabeau, vertrokken naar Ierland. De gedrukte registers van de Franse kerken van Dublin bevestigen zijn huwelijk op 28 april 1702 met Anne Coudere, uit Clairac, en de doop van twee zonen in 1704 en 1705, met Pierre Pineau, eveneens uit Clairac, als peter. Ze tonen ook dat hij weduwnaar was: zijn eerste vrouw, Marie Chrestien, werd in april 1701 in Dublin begraven. In 1706 tekende hij bij het huwelijk van Jean Pomarède, zoon van een advocaat bij het Parlement van Bordeaux, waar een „Monsieur Duval, koopman” wordt genoemd. Zelf kwam hij uit „Mont Saintpront”, ongetwijfeld Monsempron, in de Agenais.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Fauquier: de lijst van Claude Martin bevestigd

    Claude Martin noteert „Fauquier Jean, genaturaliseerd in Londen 1698”. Openbare bronnen bevestigen het: Jean-François Fauquier, rond 1672 geboren in Clairac, werd onderdirecteur van de Munt onder Isaac Newton en daarna directeur van de Bank of England; zijn zoon Francis werd gouverneur van Virginia.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Flouret: „gevluchte” ouders uit Clairac, en een Jean Flouret in Londen (1711)

    Claude Martin vond bij een notaris in Clairac het huwelijk van Anne Flouret op 28 november 1711: haar ouders, Jean en Marie, worden „gevluchten” genoemd. De gedrukte registers van de Franse kerk van Threadneedle Street in Londen vermelden op 15 december 1711 de doop van Jeanne, dochter van Jean Flouret en van Marie, zijn vrouw; een getuige heet Jean Desmestre. In Londen staat geen herkomst vermeld: het verband blijft een te controleren hypothese.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Geneste: twee vluchtelingen in de akten van Clairac, een Jean Geneste in Rotterdam

    In de akten van notarissen uit Clairac vond Claude Martin twee leden van de familie Geneste die “het koninkrijk hadden verlaten”: Jean, broer van Mathieu (akkoord van 1691), en David, zoon van Mathieu Geneste en Marie Belloc (testament van 1697), die de helft van de goederen zou terugkrijgen als hij terugkwam. Hij noteert ook een Jean Geneste, poorter van Rotterdam, in 1714. In Rotterdam werd in 1728 een Jean Geneste, een bejaarde ongehuwde man, begraven in een graf dat van de Franse kerk werd gehuurd: het verband blijft een hypothese. Claude Martin publiceerde zelf in 1971 het verhaal van een andere David Geneste, zoon van Moyse Geneste en Judith Dumas, wijnbouwer in Cobham, in Engeland, die schreef aan zijn in Clairac gebleven zus („David Geneste, a Huguenot vine grower at Cobham”, Surrey Archaeological Collections).

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Jouglas: een hoedenmaker uit Clairac, van Frankfurt naar Dublin

    Claude Martin had Pierre Jouglas, hoedenmaker uit Clairac, genoteerd onder de vluchtelingen die in Frankfurt werden ondersteund (1686-1687), en daarna zijn huwelijk in Dublin in 1701. Het gedrukte register van de Franse kerk van St. Patrick bevestigt dit huwelijk: op 6 augustus 1701 trouwt „Pierre Jougla, de la ville de Clérac en Guienne” met Jeanne Coudere, uit dezelfde stad. Hij was al in december 1700 in Dublin, als getuige bij het huwelijk van een vluchteling uit La Parade. Dat de hoedenmaker uit Frankfurt en de bruidegom in Dublin dezelfde man zijn, is zeer waarschijnlijk, maar niet schriftelijk bewezen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Joyeux: Pierre, geboren in Clairac, gevluchte soldaat, in 1700 tot Engelsman genaturaliseerd

    Claude Martin had een Pierre Joyeux genoteerd, „naturalisé à Londres 1700”. De uitgave van de naturalisaties door de Huguenot Society bevestigt dit en preciseert: „Peter Joyeux, born at Cleracq in the Province of Guienne”, zoon van Daniel Joyeux en Marie, wordt genaturaliseerd bij een wet van april 1700, samen met gewezen gevluchte soldaten die in Engelse regimenten hadden gediend. Ook een Daniel staat op de lijst van Claude; een andere Pierre Joyeux overlijdt volgens zijn aantekeningen in 1731 in Kassel, zonder vastgesteld verband.

    Onderzochte namen uit de lijst
    4
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Labadie: drie broers uit Clairac in Suriname?

    In 1711 verklaart Esther Conte, echtgenote van de koopman Jean Labadie, in haar testament dat haar zonen Pierre, Isaac en Jean „sortis hors du royaume” zijn (het koninkrijk hebben verlaten); zij denkt dat Pierre overleden is (aantekeningen van Claude Martin). De registers van de Gereformeerde Kerk van Paramaribo, in Suriname, noemen drie Labadies „natifs de Clairac”: Isaac, getrouwd in 1703, Jean, getrouwd in 1717, en Pierre, getrouwd in 1726. Zij zijn elkaars getuigen en peten, en de dochter van Pierre heeft een grootmoeder die „Ester Labadie” heet. Dat het om de drie zonen uit het testament gaat, is waarschijnlijk, maar niet schriftelijk bewezen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Labrousse: Marie, uit Clairac, in 1719 opgenomen in de Franse kerk van Dublin

    Claude Martin had de afzwering in Dublin genoteerd van Marie Labrousse, „geboren uit protestantse ouders uit de stad Clairac”, in mei 1719, met een slecht leesbare dag in een van zijn aantekeningen. Het gedrukte register van de Franse kerk van Peter Street bevestigt en preciseert: op woensdag 20 mei 1719 doet Marie La Brousse, ongehuwd, „née aussi de parens protestans de la ville de Cleirac province de Guienne”, haar openbare afzwering samen met een weduwe van het Île de Ré, en tekent daarna „Marie la Brouse”.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Lafargue: van Clairac naar Londen en Rotterdam

    Claude Martin had twee vertrekken genoteerd: Isabeau Lafargue, die volgens het testament van haar moeder (1710) „het koninkrijk had verlaten”, en Paul La Fargue, „van Clairac in Guyenne”, getrouwd in Londen. De gepubliceerde registers voegen er andere aan toe: in de Franse kerk van La Patente (Londen) liet Jean Lafargue, „afkomstig van Clairac in Neder-Guyenne”, tussen 1725 en 1732 vier kinderen dopen; in de Waalse kerk van Rotterdam trouwde Françoise la Fargue, geboren in Clairac, in 1760 met Pierre Sauvage, eveneens geboren in Clairac. Hun familieband moet nog worden vastgesteld.

    Onderzochte namen uit de lijst
    4
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Lalanne: Marthe, in Dublin (1727-1729)

    De lijst van Claude Martin stuurt Marthe Lalanne naar Ierland; zijn aantekeningen uit Dublin tonen haar huwelijk op 4 februari 1728 met Antoine Bonnemayre, uit Lafitte, in het rechtsgebied van Clairac. Het gedrukte register van de Franse kerk van Peter Street voegt er een akte aan toe: op 19 maart 1727 deed „Marthe La Lane” daar haar schuldbelijdenis, nadat zij in Frankrijk de mis had bijgewoond. Maar geen enkele akte noemt haar afkomstig uit Clairac: geboren in Nérac volgens haar huwelijk, in „Brechem en Guienne” volgens haar schuldbelijdenis. Zij staat waarschijnlijk op de lijst vanwege haar man.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Laporte: Moïse, „geboren te Clayrac”, in 1702 tot Engelsman genaturaliseerd

    Claude Martin had Moïse Laporte genoteerd, zoon van Jean en Anne, „geboren te Clairac”, genaturaliseerd in Engeland. De gedrukte verzameling naturalisaties bevestigt het: „Moses la Porte, born at Clayrac in Guienne” staat in een parlementswet die op 25 mei 1702 de koninklijke goedkeuring kreeg; zijn verzoekschrift ging samen met die van gevluchte officieren die Willem III hadden gediend. Volgens Claudes aantekeningen kwamen nog twee Laportes uit Clairac door Frankfurt: Abel, „brassier laboureur” (landarbeider), rond 1686-1687, en Élie, in 1704, op weg naar Holland.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Larramière: van Clairac naar Dublin, de dochters van de heer van Prades

    In een notariële akte uit 1691, genoteerd door Claude Martin, staat Isabeau de Verdier het huis af van haar man, Claude de Larramière, schildknaap, heer van Prades, „afwezig uit het koninkrijk”. De gedrukte registers van Dublin vinden zijn familie terug: op 27 februari 1699 trouwt in de Franse kerk van St Patrick Charlotte, dochter van „feu Noble Claude de Laramiére, escuier, seignieur de Prades” (wijlen de edele Claude de Laramière, schildknaap, heer van Prades) en van Elizabeth Verdier, met Gédéon de Gautron, schildknaap uit Montpellier; haar zuster Marie ondertekent de akte. Charlotte, echtgenote van een gepensioneerde kapitein, is in 1704 meter in Portarlington en in 1722 getuige in Dublin.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Loches: David, officier, genaturaliseerd in Engeland (1699), en predikant de Loches in Rotterdam

    Claude Martin noteerde David de Loches als ‘genaturaliseerd in Londen in 1699’. De naturalisatiewet, uitgegeven door de Huguenot Society, noemt hem geboren in Clairac, zoon van Daniel Loches en Françoise, en vertelt zijn leven: luitenant in het Franse leger, gevlucht naar Holland, met Willem III naar Engeland gekomen, in 1694 bij Camaret gevangengenomen en met de galg bedreigd als hij niet van kamp wisselde, en ontsnapt. In Rotterdam zijn predikant Jean de Loches en Suzanne de Broc getuigen bij dopen van families uit Clairac; Germaine de Loches, geboren in Clairac, trouwt daar in 1713 met Jean Brinihol. Claude noemde David ‘zoon van de predikant’: de wet noemt een andere vader, wat nog moet worden uitgezocht.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Clairac en Louisiana (1698-1754)

    Samen met Gabriel Debien en Marie-Claude Guibert bestudeerde Claude Martin het vertrek naar Louisiana vanuit La Rochelle, Nantes en Clairac, van 1698 tot 1754. Hun studie, gepresenteerd op het nationale congres van geleerde genootschappen in Nantes in 1972 en in 1977 in de handelingen gepubliceerd, wordt aangehaald in ten minste vier werken over de geschiedenis van Louisiana en Frans Amerika. Claude Martin noteerde ten minste één inwoner van Clairac die voor Louisiana werd aangeworven: Jacques Pégus, met twee kuipers, ten overstaan van notaris Gadiot, op 26 augustus 1718. De andere namen moeten nog uit het artikel worden gehaald; het project probeert het te bemachtigen.

    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Martin: Daniel, overleden in Dublin (1730), en Joseph, getrouwd in Rotterdam (1707)

    Claude Martin had het overlijden in Dublin genoteerd van Daniel Martin, koopman uit Clairac, die naar Ierland was gegaan om zich bij zijn ooms Seilhade te voegen. Het gedrukte register van de Franse kerk van Peter Street bevestigt het: „Daniel Martin, natif de Clairac en Guienne” overleed op 15 maart 1730, „vijfenzeventig jaar oud” (Claude had 70 genoteerd). Joseph Martin, die Claude niet had gevolgd, trouwde zeer waarschijnlijk in 1707 in Rotterdam: de indexen noemen als geboorteplaats „Cairac” of „Leirac” in Guyenne, en leden van de familie Brustis uit Clairac waren peter en meter van zijn kinderen. Louter naamgenoten: niets verbindt hen met de familie van Claude Martin.

    Onderzochte namen uit de lijst
    4
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Mérignac: van Clairac naar Londen en Rotterdam

    Claude Martin had vijf Mérignacs uit Clairac genoteerd die naar Engeland vertrokken, en een testament uit 1697 waarin de weduwe van kapitein Jean Mérignac haar zonen Pierre en Moïse „voortvluchtig” noemt. Het gedrukte register van de Franse kerk van de Savoy in Londen bevestigt dit: „Moyse, de Clérac, 22 ans” en „Pierre, 32 ans, et Marie, sa femme, 28 ans, de Clérac”. Het laboratorium vond Isaac terug, „geboren te Clerac en Guyenne”, in 1702 getrouwd in de Waalse kerk van Rotterdam; bij de doop van zijn zoon Abraham in 1703 was Germaine de Loches, eveneens geboren in Clairac, de meter.

    Onderzochte namen uit de lijst
    5
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Penettes: Raymond, ‘de Clerac’, getrouwd in Dublin

    Claude Martin rekende de Penettes tot de koopmansfamilies uit Clairac die zich in Dublin hadden gevestigd, en had het huwelijk van Raymond Penettes genoteerd. Het gedrukte register van de Franse kerk van St Patrick bevestigt dat: op 1 januari 1718 (1719 in onze kalender) trouwde ‘Monsieur Reymond Penettes, de Clerac’ daar met Jeanne Guion. Drie van hun kinderen werden er tussen 1723 en 1730 gedoopt; de peetvader van de oudste was Pierre Denis, eveneens uit Clairac. Een tweede gezin, dat van Paul Penete, liet er vier kinderen dopen: de familie moet nog worden ontward.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Petit: Pierre, ‘de Clérac’, van Frankfurt naar Londen?

    Claude Martin had twee mannen genaamd Pierre Petit uit Clairac genoteerd: een kuiper die in 1686 door de Franse kerk van Frankfurt werd ondersteund, en een jongeman van 21 die in 1688 werd opgenomen in de Franse kerk van de Savoy in Londen. De gedrukte uitgave van het Londense register bevestigt die tweede vermelding: ‘Pierre Petit : de Clérac : 21 ans’. Ging het om dezelfde man, die van Duitsland naar Engeland trok? Niets maakt het nog mogelijk dat te zeggen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Philipot: Susanne, dochter van de predikant van Clairac, getrouwd in Dublin

    Claude Martin had Susanne Philipot gevolgd, dochter van Jacques Philipot, een van de drie predikanten van Clairac, en van Sibille de Ricotier, van de Nederlanden tot in Ierland, in 1701. Het gedrukte register van de Franse kerk van St Patrick in Dublin vertelt het vervolg: op 28 april 1701 trouwde ‘Suzanne Philipot, fille de Mr. Jaques Philipot, ministre du St. Evangile’ daar met Jean Molié. Een van hun dochters werd er in 1704 begraven, anderhalf jaar oud.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Philippot: Benjamin, zoon van de predikant, kapitein in dienst van de Republiek

    Claude Martin had in 1686 in Amsterdam de predikant Jacques Philipot, “vroeger predikant van Clairac”, zijn vrouw Sibille de Ricotier en een Benjamin Philipot genoteerd. De ondertrouw van 1 februari 1709 in Amsterdam vertelt wie Benjamin was: “Benjamin Philipot van Cleracq”, kapitein van een compagnie voetknechten ten dienste van de Republiek, 38 jaar oud, ouders overleden; hij trouwde met Leonore Ricotier, uit Tonneins, 32 jaar oud. In 1707 tot kapitein benoemd, ontving hij na de Vrede van Utrecht een pensioen als gereformeerd officier. Zijn weduwe werd in 1759 in Delft begraven. Dat Benjamin de zoon van de predikant was, blijft waarschijnlijk: geen gevonden akte noemt zijn vader.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Pineau: twee broers, ‘vluchtelingen uit Clairac’, van Londen naar Dublin

    Volgens een testament uit 1705 dat Claude Martin noteerde, waren Daniel Pineau, koopman in Dublin, en zijn broer Pierre in 1685 uit Clairac gevlucht. De registers die de Huguenot Society uitgaf bevestigen het: ‘Pierre Pineau de Clairac’ kreeg in 1699 het denizenschap in Ierland en werd in 1702 tot Engelsman genaturaliseerd als zoon van Pierre en Esther, ‘geboren te Clairac’; in Dublin was hij getuige en peetvader bij andere families uit Clairac. Een Daniel Pineau trouwde daar in 1708 met Olimpe Vidouze de Labarthe en liet er ten minste vier kinderen dopen: zeer waarschijnlijk de koopman, al is een neef niet uitgesloten.

    Onderzochte namen uit de lijst
    4
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Pomarède: vier vluchtelingen uit Clairac in Frankfurt, en een Jean Pomarède in Dublin

    Claude Martin had in de steunregisters van Frankfurt vier Pomarèdes uit Clairac gevonden: Daniel; Gratien, zoon van een officier, die uit Kassel kwam en weer naar Holland vertrok; en twee volle neven die allebei Pierre heetten, tingieters, van wie er één een getuigschrift uit Amsterdam bij zich had, in 1686 ondertekend door Philipot, voormalig predikant van Clairac. De gedrukte registers van de Franse kerken van Dublin laten een andere Pomarède zien: Jean, zoon van een advocaat bij het Parlement van Bordeaux, getrouwd in 1706, vader van ten minste negen kinderen en omringd door mensen uit Clairac (Isaac Duval de Massabeau tekende bij zijn huwelijk, Daniel Pineau was peter van een van zijn dochters). Zijn huwelijksakte zegt niet waar hij geboren is: dat hij uit Clairac kwam, blijft een hypothese.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    De samenkomst van 1978 volgens Sud Ouest

    Een knipsel uit Sud Ouest dat de familie bewaart vertelt over de samenkomst van afstammelingen die Claude Martin in 1978 in Clairac organiseerde: in de zaal Tivoli ontvangen bestuderen de deelnemers de stambomen van de families Boué, Denis, Caubet en Duvigneau — drie van die namen staan op zijn lijst van emigranten. Ze komen uit Mauritius, Europa, Amerika en Noord-Afrika; de familie Darné is er vertegenwoordigd. De naam Duvigneau heeft wel degelijk een geëmigreerde tak: Jean Baptiste en Anne Duvigneau, „van Clairac”, trouwen in 1753 en 1755 in de Waalse Kerk van Rotterdam.

    Onderzochte namen uit de lijst
    8
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Ricotier: Sibille, vrouw van predikant Philipot, en kooplieden uit Bordeaux in Amsterdam

    De lijst van Claude Martin noemt Sibille Ricotier, vertrokken naar Holland, en een Pierre ‘Rocittier’ die hij niet verder had gevolgd. De Amsterdamse archieven bevestigen Sibille: als vrouw van Jacques Philipot, een van de predikanten van Clairac, liet zij er in 1686 een dochter dopen in de Waalse Kerk, en zij werd er in 1708 als weduwe begraven. Ze tonen ook dat de naam die van gevluchte kooplieden uit Bordeaux was: een Jacques Ricotier, ‘van Bordeaux’, koopman, trouwde er in 1684, en een Pierre Ricotier handelde er van 1688 tot 1703 in brandewijn uit Bordeaux, in 1697 samen met Jaques Philipot. Of hij de Pierre van de lijst is, blijft een hypothese.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Sageran: kooplieden uit Clairac in zaken met de Dutilhs

    Claude Martin noteerde Pierre Sageran onder de emigranten van wie hij het spoor niet had teruggevonden. Drie Amsterdamse akten, gelezen in de originelen, tonen aan dat de Sagerans kooplieden uit Clairac waren, betrokken bij de Bordeauxse wijnhandel: in 1700 accepteerde de Clairacse koopman Pierre Dutilh in Amsterdam een wisselbrief “ter ere van Mr. Sageran de oudste”; in 1701 betreft een volmacht wijnen gekocht door “Sagerand de la Grange” en stappen “te Clairac, Bordeaux en elders”; in 1738 wordt “de Sieur Sageran de Birac” “koopman van Clairac” genoemd. In 1733 was Jacques Sagerand getuige bij de doop van een dochter van Jacques Dutilh in de Waalse Kerk van Rotterdam. Een Pierre Sageran, koopman, in 1701 in Friesland getrouwd, moet nog worden thuisgebracht.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Touron: Anne, uit Clairac, met haar familie gevlucht naar Londen

    Claude Martin had Anne Touron in Londen genoteerd. De gedrukte uitgave van het register van de Franse kerk van de Savoy bevestigt het: Jean Albert, 40 jaar, zijn vrouw Isabeau en „Anne Touron, ongehuwd, zijn schoonzuster, uit Clairac” werden er samen opgenomen, in februari 1687 volgens Claude Martin (een andere notitie van hem zegt 1698). Een voorbeeld van vertrek als gezin: twee zussen en een zwager.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Vernejoul: een predikant van de Waldenzische kolonies, geboren in Clairac

    Claude Martin noteerde in Clairac het testament van Suzanne Salomon, echtgenote van Isaac Vernejoul, koopman en bakker (1711): hun zoon Jean is „uit het koninkrijk vertrokken” zonder hun toestemming, en de erfenis komt hem toe als hij naar Frankrijk terugkeert. Een naslagwerk over de predikanten van de Waldenzische kolonies in Duitsland (Th. Kiefner, 1997, p. 796) wijdt een notitie aan een predikant geboren in Clairac, wiens ouders, Yzaac Vernejoul, koopman en bakker, en zijn vrouw, in Frankrijk zijn gebleven; de gegevens komen onder meer van Claude Martin. Deze predikant is waarschijnlijk Jean, die op de lijst van emigranten staat. De kolonie waar hij werkte moet nog worden vastgesteld.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Bevestigd

    Villebois: Jean, uit Clairac, in de Franse kerk van Dublin

    Claude Martin had genoteerd dat een Jean Villebois, uit Clairac, zich in 1728 bij de Franse kerk van Dublin had aangesloten. De gedrukte uitgave van het register van Peter Street bevestigt het: op 26 augustus 1728 werd daar „Monsieur Jean Villebois, geboren te Clairac in Guienne”, opgenomen. Twee maanden later trouwde hij met Isabelle Paumier in de St Patrick’s-kerk. Daarna is hij peter van de dochter van Antoine Bonnemayre, uit Lafitte, en is zijn vrouw meter van een zoon van Jacques Brusty: de mensen uit Clairac in Dublin bleven met elkaar verbonden. Tussen 1730 en 1738 werden in Dublin drie kinderen gedoopt.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Boué: een familie uit Clairac tussen Amsterdam en Hamburg

    Claude Martin noteert de dood van Moyse Boué in Hamburg in 1720. Een testament dat Pierre Boué, koopman, op 14 januari 1699 in Amsterdam liet opmaken, werpt licht op de familie: hij doet legaten aan zijn broers Moise, Jean en Jacques, en laat zijn zuster Anne wijngaarden en een huis in Clairac na, gekocht van de geneesheer Philipot. Hij schenkt ook aan de vluchtelingen van de Franse kerk in Altona, bij Hamburg, en benoemt zijn neef Abel Barbe, eveneens koopman uit Clairac, tot voogd.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Broc: Suzanne de Broc, echtgenote van predikant de Loches

    Claude Martin noteerde „Suzanne de Broc, echtgenote van predikant Jean de Loches, in Holland”. De Rotterdamse registers vermelden de begrafenis, op 4 oktober 1708, van „Suijsanne Broeck”, echtgenote van „Domeni Loches”: zeer waarschijnlijk zij. Een zieke Moyse Broc „uit Cleirac” trok in 1698 ook door Frankfurt op weg naar Holland.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    De De Roberts: zijn moeder verbinden met de stamboom van de glasblazers

    De huwelijksakte van 1922 geeft de naam van de moeder van Claude Martin, Isabelle Odette Blanche de Robert, en van zijn grootvader, Paulin Maurice Élisée de Robert. De vereniging La Réveillée, waarvan hij een „pijler” was, noemt haar Isabelle de Robert-Bousquet, en hijzelf ondertekende met „Claude Martin (de Robert Bousquet)”. Ze moeten nog worden verbonden met de stamboom van de vereniging, en het huis „M. de Robert & Cie” uit Bordeaux-Bègles moet nog worden geïdentificeerd.

    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Dumas: Pierre, ‘geboren te Clérac’, getrouwd in Zeeland (1706)

    De lijst van Claude Martin noemt Pierre Dumas zonder bestemming. Elders had Claude het huwelijk genoteerd van Pierre ‘Damas’, geboren te Clérac, in de Waalse kerk van Cadzand (Zeeland) op 15 april 1706, met Susanne de Cro. De doopindex van die kerk schrijft de naam ‘du Mas’: een dochter Susanne werd er in 1707 gedoopt en een zoon Pierre in 1709, met dezelfde Mathieu Suberbielle als getuige als bij het huwelijk. De Pierre Dumas van de lijst is dus zeer waarschijnlijk deze vluchteling in Cadzand. De akten zelf moeten nog in de registers worden gelezen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Dussoley: Pierre „du Soulay”, uit Clérac, in Londen (1688-1696)

    De lijst van Claude Martin noemt Pierre Dussoley zonder bestemming. Het boek van de reconnaissances van de Franse kerk van de Savoy in Londen, uitgegeven door de Huguenot Society, ontving op 29 april 1688 Pierre „du Soulay”, 37 jaar (geboren omstreeks 1651), zijn vrouw Anne en hun dochters Esther en Marie, „uit Clérac”. Het is zeer waarschijnlijk de Pierre van de lijst. Volgens Glenys is hij ook de „Peter de Souley” die in 1696 in Engeland wordt genaturaliseerd. In Dublin was een „Ester Dusouley” in 1711 meter van een kleindochter Pineau, een familie uit Clairac die Claude met de Dussollé verbindt; het verband tussen de twee families moet nog worden bewezen. Een andere man uit Clairac eindigt zijn dagen in Londen: Pierre Du Soley, „âgé de 70 ans, natif de Clairac, tonnelier” (70 jaar, geboren in Clairac, kuiper), op 23 maart 1751 opgenomen in het Franse hospitaal, gestorven op 14 april 1761 (register van de bewoners, uitgegeven door de Huguenot Society of London, Quarto Series, vol. 52, The French Hospital). Glenys ziet in hem een broer van Marie Dussolé, dochter van wijlen Pierre Dussolé, in 1695 in Clairac getrouwd. Is de Pierre van 1688 deze „wijlen” Pierre Dussolé? Als hij inderdaad de Peter de Souley van 1696 is, leefde hij nog en kan hij het niet zijn; geen enkel document maakt een beslissing mogelijk.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Larrat: Salomon, in 1700 in Engeland tot denizen verklaard

    Claude Martin had Salomon Larrat in Londen genoteerd, ‘in 1699’. De gedrukte uitgaven van de Engelse naturalisaties noemen ‘Solomon larrat’ onder de vreemdelingen die op 11 maart 1699-1700 (maart 1699 in de oude Engelse kalender) tot denizen werden verklaard, en daarna ‘Salomon Larrat’ onder wie in 1709 de eed aflegde om genaturaliseerd te worden. De naam is zeldzaam: het gaat zeer waarschijnlijk om de man uit Clairac van de lijst, maar geen van deze teksten vermeldt zijn plaats van herkomst.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Latané: Louis, predikant in Virginia (1701), afkomstig uit Clairac volgens Claude Martin

    In zijn uittreksels plaatst Claude Martin slechts één vluchteling uit Clairac in Amerika: „Louis LATANé, en 1701 ministre de South-Farnham en Virginie” (in 1701 predikant van South Farnham in Virginia). Gepubliceerde bronnen bevestigen het: een predikant Latané komt met de hugenootse emigratie van 1700-1701 in Virginia aan, met zijn vrouw, een kind en een dienstbode, en Lewis Latané is meer dan dertig jaar predikant van de parochie South Farnham, in Essex County. In 1691 op 19-jarige leeftijd in Oxford ingeschreven, is hij de zoon van een Henry. Zijn herkomst uit Clairac wordt alleen door Claude Martin vermeld: een Amerikaanse historicus rekent hem tot de predikanten uit Guyenne, zonder een stad te noemen. Zijn plaats van herkomst, in het register van Oxford verkeerd overgeschreven, moet nog worden gelezen.

    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Ledrier: een gevluchte predikant in Amsterdam, getrouwd met een Planté uit Clairac

    Claude Martin had David Ledrier genoteerd, zonder bekende bestemming. Een testament, op 21 mei 1691 in Amsterdam opgemaakt, verbindt de familie met Clairac: Jean Planté, ‘réfugié de Cleracq en Guienne’ (vluchteling uit Clairac in Guyenne), zoon van Pierre Planté en Anne Lavigne, benoemt daarin zijn zuster Susanne, ‘femme à Mre Ysacq Ledrier, ministre réfugié dans cette ville’ (echtgenote van Isaac Ledrier, gevluchte predikant in deze stad), tot erfgename; de koopman Pierre Boué, eveneens uit Clairac, tekent als getuige. Isaac Ledrier en Susanne Planté laten tussen 1690 en 1698 zes kinderen in Amsterdam dopen, en in 1703 een dochter in Groningen; Susanne overlijdt in 1738 als weduwe in Rotterdam. David Ledrier moet nog worden teruggevonden.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Metge: een verver in Frankfurt, een peetvader in Londen

    Claude Martin had Pierre Metge genoteerd, verver „de Clairac en Agenois”, die in 1687 door de Franse kerk van Frankfurt werd ondersteund, maar Moyse Metge had hij niet kunnen volgen. Het gedrukte register van de Franse kerk La Patente in Londen toont hem misschien: op 22 maart 1713 is „Moyse Mege”, die „Metge” ondertekent, peetvader van de dochter van Jean La Fargue, schoenmaker „originaire de Cleraque”. De akte zegt niet waar de peetvader vandaan kwam: een waarschijnlijk verband, nog te bevestigen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    2
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Marguerite de Grenier Latour en Pierre Peiret: van Gabre naar New York

    Een familie uit de Ariège, niet uit Clairac: een voorbeeld van de diaspora van de glasblazers die Claude Martin bestudeerde, en geen regel uit de lijst van emigranten uit Clairac. Volgens een notitie in zijn aantekeningen (bibliotheek van de SHPF) emigreert Marguerite de Grenier Latour, uit Gabre, naar Engeland met haar man Pierre Peiret (of Peyret), afkomstig uit Les Bordes; hij wordt predikant van de Franse kerk van New York, overlijdt daar op 1 september 1704 en wordt begraven op het kerkhof van Trinity Church. De bronnen uit New York bevestigen zijn loopbaan en zijn dood: vanaf 1687 predikant in New York, overlijdt Pierre Peiret op 1 september 1704 en wordt de volgende dag begraven op het kerkhof van Trinity Church (grafschrift, registers gepubliceerd in 1886, register van het kerkhof); het grafschrift geeft hem 60 jaar, niet 50 zoals de notitie. De doopregisters noemen zijn vrouw „Marguerite Latour”. Haar herkomst blijft waarschijnlijk: alleen een historicus uit 1885 noemt haar eveneens „des Verriers de Gabre”, zonder bron; de herkomst van Pierre Peiret is omstreden (graafschap Foix of Béarn).

    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Thomas: Jeanne, die Clairac rond 1688 verliet, opgenomen in Londen

    Twee notities van Claude Martin vullen elkaar aan. In 1691 laat in Clairac de weduwe van Jacques Thomas haar testament opmaken: haar dochter Jeanne is ongeveer drie jaar eerder „buiten het Koninkrijk gegaan”, zonder haar toestemming. Het register van de Franse kerk van de Savoy in Londen, waarvan de gedrukte uitgave de notitie bevestigt, neemt in juni 1688 „Jeanne Thomas, uit Clérac, 22 jaar” op. Waarschijnlijk gaat het om dezelfde jonge vrouw; geen akte zegt het tot nu toe uitdrukkelijk.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    Claude Martin en de adellijke glasblazers: het dossier de Grenier

    Via zijn moeder stamde Claude Martin af van de adellijke glasblazers uit de Ariège, de families Robert, Grenier en Verbizier (expositiepaneel: bevestigd). De bibliotheek van de SHPF in Parijs bewaart een handgeschreven dossier met zijn aantekeningen over de familie de Grenier: minstens twaalf bladen, akten van 1610 tot 1940, vooral van 1676 tot 1792, die ook de families Robert en Verbigier (Berbigier, Berbisier) betreffen. Ze komen uit de Ariège en de Couserans (Gabre, Commavère, Les Bordes, Mane, Fabas, Le Mas-d’Azil, Aigues-Juntes, Labastide-sur-l’Hers, bisdom Rieux) en uit de streek van Montauban en de Albigeois (Montauban, Bruniquel, Nègrepelisse, Vaour, Penne). Onder de akten uit de 17e eeuw: op 11 juli 1676 woont Hélie de Granier, „gentilhomme verrier” (adellijke glasblazer), geboren in Gabre, protestant, bij de glasblazerijen van Mauvesin (abbé Lestrade, 1904, p. 87: bevestigd in het gedrukte boek). De aantekeningen tonen huwelijken binnen het milieu van de glasblazers: op 17 juni 1756 trouwt Jean de Grenier, sieur de La Bourdette, met Elisabeth de Grenier; op 18 juni trouwt een andere Jean de Grenier, sieur de La Bourdette, met Marie de Verbigier; op 28 mei 1765 trouwt Jean de Grenier, sieur de Courtalas, met Marie de Berbigier. Claude volgt dezelfde personen over tientallen jaren: Jeanne-Marie de Grenier, getrouwd in 1756, geeft dat huwelijk in 1789 in Montauban aan. Misschien maakte hij deze aantekeningen deels voor zijn eigen genealogie: dat is alleen een hypothese. De aantekeningen lopen door tot in de 20e eeuw (niet gepubliceerd). Aantekeningen van Claude Martin, bibliotheek van de SHPF, niet gecontroleerd aan het origineel; onzekere lezingen zijn aangegeven.

    Bijgewerkt

  • Waarschijnlijk

    De geschriften van Claude Martin over de adellijke glasblazers

    Als historicus van de glasblazersfamilies van zijn moeder sprak Claude Martin al op de oprichtingsbijeenkomst van La Réveillée in 1975 over de verdwenen glasblazerijen; de brochure ervan drukt de bibliografie af die hij aanleverde. In 1976 hielp hij de Revue de Comminges met de genealogie van de Verbiziers; hij schreef over de glasblazers van de Couserans (handelingen van het congres van Saint-Girons van 1985, waarin hij een mangaanmijn in Mane vermeldt), over de collectie van baron de Sevin (1992) en over een tentoonstelling van oud glas (1994), en schreef over de glasblazers van Cabanes (1977, tijdschrift van de Amis du Pastourais). De teksten van 1975, 1977 en 1985 moeten nog worden teruggevonden.

    Bijgewerkt

  • Hypothese

    Belloc: van Frankfurt naar Dublin, en een handelsband Clairac-Amsterdam

    Claude Martin noteerde Moyse Belloc ‘van Clairac in Agenais’, die in Frankfurt onderstand kreeg op weg vanuit Bern. De Amsterdamse archieven tonen dat de banden lang na de Herroeping bleven bestaan: in 1753 probeert een Amsterdamse koopman een schuld te innen bij ‘Paul Belloc, wonende te Clairac’. Een Isaac Belloc, kapitein in Dublin in 1740, duikt op in dezelfde kringen als families uit Clairac; zijn herkomst moet nog worden bewezen.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Hypothese

    Galup: een familie uit Tonneins, vlak bij Clairac, in Amsterdam en Rotterdam

    De lijst van Claude Martin noemt een Daniel Galup zonder bestemming. In de Republiek kwamen de Galups van wie de herkomst is opgeschreven uit Tonneins: Jacob, bakker “van tonnees”, liet op 17 april 1705 in Amsterdam zijn ondertrouw aantekenen, bijgestaan door Isaac Castan (scan gelezen); Isaac en Pierre, beiden geboren in Tonneins, trouwden in 1739 en 1742 in de Waalse kerk van Rotterdam. Het verband met de Daniel van de lijst blijft een hypothese.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Hypothese

    La Font: een poorter van Rotterdam uit Clairac… of uit Layrac?

    Claude Martin had Gabriel Lafont genoteerd, „bourgeois de Rotterdam 1708”. De Amsterdamse ondertrouwakte van 9 september 1707 (scan gelezen) noemt hem: Gabriel La Font, jongeman, „van Layrac”, trouwt Martha La Case, „van Nerac”, in de Franse kerk van Rotterdam. Hij laat er zeven kinderen dopen en overlijdt er in 1743. De akte zegt dus dat hij uit Layrac kwam, in de Agenais, en niet uit Clairac: een vergissing van de klerk of een andere herkomst — de vraag blijft open.

    Onderzochte namen uit de lijst
    1
    Bijgewerkt

  • Hypothese

    Labat: van Clairac naar Ierland, en de Labatts van Canada?

    Claude Martin noteerde Labats uit Clairac in Londen in 1688, en een Marie de Labat die bij haar broer in Ierland haar toevlucht had gezocht, waarschijnlijk in Portarlington. In Portarlington toont het register van de Franse kerk een André Labat en zijn zuster Marie, die in 1730 al weduwe was van Marc de Chateauneuf; deze André geldt als de stamvader van de Labatt-brouwers in Canada. En in Dublin verschijnt in 1719 een Jaques Borderie „uit de stad Clerac”: een spoor naar de „M. Bordery” van Claude Martin. Dezelfde personen? Het is een hypothese, nog te bewijzen. Volgens een verzamelwerk uit 1987 over de hugenoten in Ierland had Claude Martin opgemerkt dat de inwoners van Clairac die naar Ierland gingen niet via Frankfurt reisden: ze lijken over zee te zijn vertrokken.

    Onderzochte namen uit de lijst
    7
    Bijgewerkt

  • Hypothese

    Lartigue: een wankel spoor naar de echtgenote van Montesquieu

    De lijst van Claude Martin telt twee Lartigues die naar Holland vertrokken. Een Samuel Lartique duikt in 1703 op in Amsterdam, zonder vermelding van herkomst. In Clairac woonde een familie Lartigue, verre verwanten van Jeanne de Lartigue, de echtgenote van Montesquieu; maar geen enkel document verbindt de vluchtelingen al met die familie. Jean Lacouture bedankt Claude Martin, in Clairac, in zijn biografie van Montesquieu (2003): Claude informeerde hem over de Clairacse kring van de schrijver, wat het verband met de gevluchte Lartigues niet bewijst.

    Onderzochte namen uit de lijst
    3
    Bijgewerkt

  • Hypothese

    Pegues: van Clairac naar South Carolina?

    Glenys, nazaat van de familie Pegus, die volgens haar uit Clairac stamt, meent dat haar voorouders nauw verwant waren aan Claudius Pegues, een bekende figuur uit de vallei van de Pee Dee in South Carolina; zij heeft dat uiteengezet in een manuscript, Our Pegu(e)s Heritage, waarvan de Franse versie gedeponeerd is bij de Amis de Clairac en in de bibliotheek van Agen. De naam bestond wel degelijk in Clairac: de aantekeningen van Claude Martin noemen een Suzanne Pégues in 1690 en een Jacques Pégus die in 1718 voor Louisiana tekende. In de registers van Frankfurt noteerde hij ook „Jean Pigos, teinturier, de Clairac” (verver, uit Clairac), ondersteund samen met de kleermaker Paul Brousseguin; het oorspronkelijke register, bewaard in Frankfurt (document toegezonden door Glenys Bolland), dateert deze steun op 2 juli 1688: uit Clairac gekomen, met een attest van Lausanne, gaan beiden naar Holland. Een tak is gebleven: volgens de door Glenys genoteerde akten trouwt Jean Pegus in 1695 in Saint-Pierre de Clairac met Marie Dussolé, worden hun kinderen daar van 1696 tot 1709 gedoopt, en trouwt een zoon, Pierre, er in 1736. Als Jean Pigos een Pegus is, is de familie dus gesplitst. Glenys stelt nog andere verbanden voor, nog te bewijzen: Jean Pigos zou de Jean-François Pegas zijn die bij huwelijkscontract van 4 oktober 1701 met Matalène Bousquière trouwde, misschien de vader van Claudius, terwijl de Amerikaanse bronnen die laatste in Zwitserland laten trouwen; dit contract is alleen bekend uit een online stamboom, zonder vermelding van de plaats (niet-geverifieerde bron). Voor Marie Dussolé vond Glenys twee begrafenissen in Londen in 1741, zonder te kiezen: Mary Pegus, van Frith Street, in St Anne, Soho, op 2 april, en Mary Pegues, in St Marylebone, op 8 december; geen van beiden is met zekerheid aan Marie Dussolé te koppelen. Claudius Pegues wordt in 1719 in Londen geboren; omstreeks 1736 in Charleston aangekomen, vestigt hij zich bij Wallace, waar in zijn huis, Pegues Place, in 1781 een akkoord over de uitwisseling van gevangenen wordt ondertekend. Geen enkel openbaar document verbindt hem met Clairac: het verband blijft een hypothese.

    Bijgewerkt
Per e-mail

Stamt u af van een familie uit de lijst?

Draagt u een van deze namen, hebt u een document of een stamboom, of kunt u een spoor bevestigen — of tegenspreken? Schrijf ons: elke bijdrage wordt gecontroleerd voordat ze wordt gepubliceerd, en niets wordt gepubliceerd zonder uw toestemming.

Een e-mail schrijven

Adres: sylvainmoreau230 (apenstaartje) hotmail (punt) com

Voorgesteld onderwerp: „De archieven laten spreken”

Wat u best vermeldt

  • de betrokken familie of het betrokken spoor;
  • wat u weet, en waar u het vandaan hebt (document, akte, familietraditie);
  • of u ermee instemt genoemd te worden, en onder welke naam.

U kunt foto’s van uw documenten bijvoegen.

Uw gegevens. Wat u stuurt, dient alleen om het archief over Claude Martin te verrijken en u te antwoorden. Niets wordt gepubliceerd zonder uw toestemming. U kunt op elk moment vragen om uw bijdrage en uw gegevens te verwijderen, met een eenvoudige e-mail naar hetzelfde adres. E-mails worden drie jaar na de laatste uitwisseling bewaard.

Meer weten

De lijst van emigranten uit Clairac De archiefuittreksels van Claude Martin Van Clairac naar de wereld De Vlucht in cijfers Wie bleven De netwerken van het vertrek De geslachtslijnen Het hele archief